من يك روحاني هستم

به گزارش شیعه آنلاین به نقل از ایسنا، حج که مي‌شود مدينه را رنگ برمي‌دارد، مخصوصا صبحگاه هنگام برپايي نماز جماعت که رنگ‌ها به سپيدي مسجد‌النبي (ص) و بين‌الحرمين مي‌نشينند. مدينه در حج و عمره مصداق آيه خداست که فرمود: «و شما را از تيره‌هاي مختلف آفريديم.»
 

به مدينه منوره، زيارت در مدينه رسم خاصي دارد،‌ بايد به آن پايبند بود، وگرنه از همان هم بي‌نصيب مي‌مانيم. انتظار و سکوت در اين شهر رسم است، حاجي بايد تحمل داشته باشد، فرقي نمي‌کند براي زيارت مسجد رسول الله (ص) و روضه‌اش يا براي بقيع.
 

بقيع را بايد آرام زيارت کرد، حتی از دور. اين قانون براي همه است، ايراني و غير ندارد؛ اما چون بيشتر ايراني‌ها گروهي و با کاروان به قبرستان وارد مي‌شوند، تذکرها براي آنها بيشتر است، براي اين‌که پرچم و تابلوي نشان کاروانشان را بالا نگه ندارند، با صداي بلند نوحه نخوانند، گريه نکنند و آرام ذکر بگويند.
 

پشت پنجره‌هاي مشبک بقيع، غريبانه‌ترين نجواها و آرامترين ذکرها را مي‌توان شنيد، به‌خصوص در نوبت زيارت بانوان که همچنان محدودند و سهمشان از زيارت بهشت بقيع، فقط دقايقي ايستادن پشت پنجره‌هاي فولادي است.

بقيع تابلوي توقف ممنوع ندارد؛ ولي ايستادن طولاني مقابل آن از هر جاي ديگر اين شهر ممنوع‌تر است. بقيع هم قانون خاص خود را دارد، قانوني که ماموران، آن را نوشته و ننوشته، آن‌طور که دستور گرفته‌اند و گاه خود مي‌خواهند، اجرا مي‌کنند.
 

هرچند اين دستورها و محدوديت‌هاي ماموران سعودي که هرسال بيشتر و سخت‌تر هم مي‌شود، سبب نمي‌شود زائران از زيارت بقيع دست بکشند.
 

حاجي اين رسم‌ها و دستورها را تحمل مي‌کند، آداب زيارت را آرام به‌جا مي‌آورد تا اين فرصت گرانبها را که شايد ديگر نصيبش نشود، از دست ندهد. او قصد قربت کرده است، پس بايد از پشت همين درهاي بسته بهشت مدينةالنبي خود را آماده کند تا اذن دخول به خانه خدا را بيابد و ادب زيارت کردن معبود را فراگيرد.